Als je niet gaat kijken, ben je een dief van je eigen portemonnee
Veel buurtgenoten herkennen het vast: er valt een brief van de gemeente op de mat over een isolatievergoeding. Handig, maar vaak belandt zo’n brief al snel op een stapel. Dat gebeurde ook bij Lenie. Tot haar verwarming kapotging.
Lenie woont in een koud huis. Vooral ’s ochtends is het fris en in de winter koelt het huis ’s nachts helemaal af. Dat was het moment waarop ze weer aan die brief dacht. Ze besloot naar het buurthuis te gaan, waar een inloopspreekuur werd gehouden. “Je kunt er niet dommer van worden,” dacht ze.
Een gesprek in het buurthuis maakt het verschil
In het buurthuis werd samen met Lenie gekeken naar wat ze al aan isolatie had gedaan. Ze had zelf al kleine stappen gezet, zoals het plaatsen van radiatorfolie. Grote isolatiemaatregelen had ze nog niet genomen en haar woning voldoet aan de voorwaarden, dus kwam Lenie in aanmerking voor de vergoeding. Ze kreeg ook een keuze voorgelegd: alles zelf regelen, zelf een bedrijf kiezen dat het uitvoert of gebruikmaken van de ontzorgingsroute. Ze mocht natuurlijk even nadenken over wat ze het liefst wou doen, maar Lenie twijfelde niet. “Ik heb er geen verstand van, dus laat iemand anders het maar doen.”
Eerlijk advies geeft vertrouwen
Een paar dagen later werd Lenie gebeld en kwam er een adviseur langs. Die nam uitgebreid de tijd, keek zowel binnen als buiten en dacht eerlijk mee. Dakisolatie was voor Lenie een stap te ver; op haar leeftijd vond ze dat te veel werk en gedoe. Spouwmuurisolatie en glasisolatie waren volgens de adviseur een slimme en passende keuze. “Dat eerlijke meedenken gaf vertrouwen,” zegt Lenie. Alles werd opgemeten en het advies werd duidelijk uitgelegd. Lenie kreeg in totaal €4000 isolatievergoeding. Na de spouwmuurisolatie hield ze nog een bedrag over. Dat kan ze gebruiken voor glasisolatie. Mogelijk moet ze daar zelf nog iets bijbetalen. De adviseur vertelde haar ook over de ISDE-subsidie van het Rijk, waarmee een deel van die kosten aangevuld kan worden.
Alles geregeld, zonder gedoe
De aanvraag werd samen ingevuld. Lenie hoefde thuis niets uit te zoeken of digitaal te regelen. “Het is prachtig dat die ontzorgingsroute er is,” vertelt ze. Het feit dat het via de gemeente loopt, gaf haar een goed gevoel. “Als het niet eerlijk had gevoeld, was ik er meteen mee gestopt.”
“Niet proberen is geld laten liggen”
Lenie vertelt haar verhaal inmiddels aan iedereen in de straat. Tijdens haar dagelijkse wandeling spreekt ze buurtgenoten aan. Als ze vertelt dat ze vergoeding krijgt voor isolatie, reageren mensen vaak verbaasd: “Dat kan toch niet?” Lenie is duidelijk: “Als je niet gaat vragen, krijg je sowieso niks.” En ze kreeg gelijk. Meerdere buren zijn inmiddels ook langsgegaan en krijgen nu ook vergoeding voor nieuwe ramen of glasisolatie. “Als je niet gaat, ben je een dief van je eigen portemonnee.” zegt Lenie heel duidelijk.
Een simpele oproep aan de buurt
De isolatie wordt later dit jaar uitgevoerd omdat spouwmuurisolatie in september pas weer mag, en Lenie heeft er alle vertrouwen in. “Het klopt gewoon. Het is er echt om mensen te helpen.” Haar advies aan andere inwoners is simpel en duidelijk: “Ga naar het inloopspreekuur. Stel je vragen. Je kunt er alleen maar wijzer van worden.” En wie nog twijfelt, geeft ze dit mee: de isolatievergoeding is geen mooi verhaal – hij is er echt.
